De Kracht van Kwetsbaarheid

door Dominique Meirlaen

Na het leven van dit boek van Brené Brown wou ik graag onderstaande delen met jullie. Dit omdat het zo belangrijk is om jezelf te kunnen en mogen zijn.

‘Het is niet de criticus die telt; niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt, of wat de man van de daad beter had kunnen doen.

De eer komt toe aan de man die daadwerkelijk in de arena staat, zijn gezicht besmeurd met stof, zweet en bloed; die zich kranig weert; die fouten maakt en keer op keer tekort schiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is;

die desondanks toch probeert iets te bereiken; die groot enthousiasme en grote toewijding kent; die zich helemaal geeft voor de goede zaak;

die, als het meezit, uiteindelijk de triomf van een grootse verrichting proeft, en die, als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond…’

Theodore Roosevelt

Grote moed tonen heeft niets te maken met winnen of verliezen. Wel met de kracht van kwetsbaarheid. In een wereld waarin gevoelens van schaarste en schaamte de overhand hebben en angst onze tweede natuur is geworden, is kwetsbaarheid tonen revolutionair. Ongemakkelijk. En soms zelf een beetje gevaarlijk. We lopen natuurlijk een veel groter risico om gekwetst te worden door onze nek uit te steken. Maar wanneer ik terugkijk op mijn eigen leven en wat de moed me kwetsbaar op te stellen heeft opgeleverd, dan kan ik eerlijk zeggen dat niets zo ongemakkelijk, gevaarlijk en pijnlijk is als me een buitenstaander te voelen in mijn eigen leven en me af te vragen hoe het zou zijn als ik de moed had gehad om mezelf te laten zien en de kracht van kwetsbaarheid toe te laten in mijn leven.

Dus meneer Roosevelt, volgens mij hebt u de spijker op zijn kop geslagen. Het is inderdaad onvermijdelijk dat we tekortschieten als we iets proberen te bereiken en er is inderdaad geen triomf mogelijk zonder kwetsbaarheid.

Uit de Kracht van Kwetsbaarheid van Brené Brown